Παλένκε, 1952. Μια υγρή, αποπνικτική ζέστη διαποτίζει τη ζούγκλα. Ο αρχαιολόγος Αλμπέρτο Ρους Λουιγιέρ επιβλέπει την πρόοδο των εργασιών στον Ναό των Επιγραφών. Χρειάστηκε να περιμένει τέσσερα χρόνια για να ολοκληρώσει την αποστολή του και να ρίξει φως στον αρχαίο κόσμο των Μάγια. Όταν η πόρτα που είχε παραμείνει σφραγισμένη για πάνω από δώδεκα αιώνες ανοίγει, τον οδηγεί στο κέντρο του Κάτω Κόσμου, εκεί όπου βρίσκεται ο τάφος του Πακάλ του Μέγα, του ισχυρού ηγεμόνα των Μάγια στο Παλένκε.

Η Ρακέλ, αφηγήτρια της ιστορίας, θα συναντήσει στη Λισαβόνα τον Κλάουδιο Ρους, τον μικρότερο γιο του Αλμπέρτο. Οι δυο τους αναπτύσσουν μια αμφίσημη φιλία με κοινό στόχο τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος για τη ζωή του αρχαιολόγου. Μέσα από μνήμες, ιστορικά ντοκουμέντα, χαρές και απογοητεύσεις, διαγράφεται μια πορεία από το Παρίσι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την Κούβα και το Μεξικό του 20ού αιώνα. Καθώς ανασυνθέτουν τη διαδρομή του Αλμπέρτο, έρχονται αντιμέτωποι όχι μόνο με τα ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού, αλλά και με το πικρό αίσθημα της απώλειας.

Ένα μυθιστόρημα για μια συγγραφέα που επιχειρεί να ανακαλύψει τον δικό της δρόμο μέσα από τα ερείπια της ζωής των άλλων.

Η Λάουρα Πρατς, μεσίτρια, απογοητευμένη από την επαγγελματική της καθήλωση εξαιτίας της άγνοιας της αγγλικής γλώσσας, αποφασίζει να θυσιάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές για να κάνει εντατικά μαθήματα αγγλικών. Ταξιδεύει στην Αγγλία για να μείνει στην απομονωμένη έπαυλη της καθηγήτριάς της, της ιδιόρρυθμης Μίσις Γκρόουζ, σύντομα, όμως, ανακαλύπτει ότι η μέθοδος που εκείνη χρησιμοποιεί ξεπερνάει κατά πολύ την αυστηρή πειθαρχία.

Το καλοκαίρι των αγγλικών, με αγωνιώδη πλοκή, μας παγιδεύει στις συνέπειες της «μεθόδου Γκρόουζ». Με στοιχεία από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ Μπροντέ και το Μίζερι του Στίβεν Κινγκ, η Κάρμα Ριέρα χτίζει μια ιστορία γραμμένη με χιούμορ αλλά και πολύ σασπένς.

Ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Διαβάζοντάς το ταξιδεύουμε από τους ιστορικούς ναούς του Κιότο στους φουτουριστικούς ουρανοξύστες του Τόκιο για να καταλήξουμε στη γαλήνη των κήπων με τις κερασιές. Τα μέρη που επισκέπτεται η συγγραφέας συνθέτουν την αφήγηση, καθώς οι εντυπώσεις της από το ταξίδι αναμιγνύονται με αναγνώσματά της για την Ιαπωνία σχετικά με λογοτεχνία, τέχνη, αρχιτεκτονική, κινηματογράφο, πολιτική, οικονομία, κοινωνία.

Η γραφή της Πατρίθια Αλμαρθέγι είναι αποσπασματική, αλλά με έναν τρόπο που συνδέει κάθε αφήγηση με την επόμενη σαν ένα ψηφιδωτό εμπειριών. Το στοιχείο που κυριαρχεί είναι η αισθητικότητα. Οι μυρωδιές, οι γεύσεις, οι ήχοι, οι εικόνες, η αφή κυριαρχούν σε κάθε κομμάτι του βιβλίου μέσα από τις ποιητικές περιγραφές της συγγραφέως.

Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων της Πιλάρ Τένα, η οικογένεια αποτελεί το κυρίαρχο συνθετικό στοιχείο κάθε ιστορίας. Επίσης, σε αρκετά από τα διηγήματα πραγματεύεται το θέμα της απώλειας. Η συγγραφέας μιλάει για τη χαμένη αθωότητα των παιδικών χρόνων και της νιότης, τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, την πικρία για πράγματα που ξεθώριασαν, την έλλειψη επιθυμίας για ζωή.

Με λόγο μεστό και συμπυκνωμένο, η συγγραφέας αφηγείται με ιδιαίτερη μαεστρία ιστορίες που εκ πρώτης όψεως φαντάζουν καθημερινές, αλλά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, απλώνοντας ένα πέπλο μυστηρίου, φτάνοντας σταδιακά στην κορύφωση και ενίοτε αφήνει μια μικρή ανατροπή για το τέλος.

Αυτό το παραμύθι της Λέιρε Μπιλμπάο, της σπουδαίας ποιήτριας από τη Χώρα των Βάσκων (Κρατικό Βραβείο Παιδικής & Εφηβικής Λογοτεχνίας της Ισπανίας 2025), μιλάει για τη διαφορετικότητα, την ανάγκη αποδοχής και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, κι ας μην το ξέρουμε, αλλά και για τις «μικρές γλώσσες που κάνουν τον κόσμο μεγαλύτερο».
Μια ιστορία για «ένα τόσο δα πουλάκι που ζει πάνω σε έναν… ιπποπόταμο!» και για τη φιλία που αναπτύχθηκε ανάμεσά τους.

Αλήθεια, πόσο παράξενο και σπάνιο είναι στις μέρες μας να μην είσαι επιθετικός, να μην ανταποδίδεις την κακία, να αποζητάς ανακούφιση από τον χλευασμό και την αδικία σε μια ζεστή αγκαλιά;
Να μαθαίνεις ότι δεν λύνονται όλα με τη βία!
Ακούγεται σχεδόν σαν κάτι μαγικό!

Το παραμύθι «Ένα πολύ παράξενο αγόρι» του Ρικάρδο Αλκάνταρα, με την υπέροχη εικονογράφηση του Άλμπερτ Ασένσιο που προσθέτει στην αφήγηση ευαισθησία και μια πιο διεισδυτική ματιά, είναι μια ιστορία που μας δείχνει πώς οι γονείς μπορούν να καλλιεργήσουν την αυτοεκτίμηση στα παιδιά τους, να τα μάθουν να σέβονται τους άλλους, να διεκδικούν με αυτοπεποίθηση αυτό που τους αξίζει.